چترم را باز ،

نکردم .

حتی ژاکتم را هم به تن ،

نکردم .

همه

از باران فرار می کنند

با قدم های تند

با چتر

با کیسه های پلاستیکی

با ماشین های سواری

با این سقف های لعنتی ،

که آسمان را از ما گرفتند ؛

و ما هنوز به آنها پناه میبریم !

همه

از باران فرار میکنند

اینجا پر است

از آدمهای آهنی

که زیر باران

زنگ میزنند !*

من اما

چترم را باز

نکردم

پلیورم را هم به تن

نکردم

قدم هایم را تند

نکردم

هیچ موسیقی و ترانه ای گوش

نکردم

حتی یک دانه سیگار هم روشن

نکردم

در مسیر قدم زدن ،

بستنی نخوردم

قهوه ننوشیدم ...

ببین !

میشود از طبیعتِ بکر

همانگونه ، بکر ،

لذت برد .

حالا

انگار رودی در مسیر گام های من جاری شده

دیگر چه اهمیتی دارد

که کفش های کتانی ام

رنگ گـِل بگیرد

یا اینکه

موش آب کشیده صدایم کنند ؟

* _{چرا فرار؟}

   _{چرا چتر؟}

_{تنها آدمهای آهنی زیر باران زنگ میزنند .}

_{سید محمد رضی زاده}